Sıfır dokunuş kurulum, sahaya mühendis göndermeden şube açmayı vaat eder. Vaat gerçektir ama üç ön koşula bağlıdır ve saha bunları çoğu zaman sağlamaz.
Üç ön koşul
- Cihaz, üreticinin devreye alma bulutunda kayıtlı olmalı. Seri numarası ile kuruluma bağlanır. İkinci el veya başka bir kurumdan gelen cihazlarda bu kayıt temizlenmemiş olabilir.
- WAN arayüzü DHCP ile adres alabilmeli. Operatör statik IP veriyorsa sıfır dokunuş bozulur; ya bir ön yapılandırma dosyası ya da tek seferlik konsol erişimi gerekir.
- DNS ve giden 443 açık olmalı. Bazı operatörler yeni devrelerde varsayılan olarak filtre uygular.
Şablon disiplini
Şubeleri tek tek yapılandırırsanız ZTP’nin anlamı kalmaz. Değişkenleri şablondan ayırın:
# sube-sablonu.yaml
sube_kimlik: "{{ sube_kodu }}"
wan1: { arayuz: ge0/0, mod: dhcp, rol: birincil }
wan2: { arayuz: ge0/1, mod: lte, rol: yedek }
lan: { vlan: 10, ag: "10.{{ sube_no }}.0.0/24" }
qos_profili: standart-subeŞube başına değişen yalnızca üç değer olmalı: kod, numara ve varsa yerel istisna. Dördüncü bir değişken eklemek istediğinizde durun ve bunun gerçekten şubeye özel mi yoksa yeni bir profil mi olduğunu sorun.
Sahayla anlaşma
Kurulumu yapan kişi teknisyen değil, şube çalışanıdır. Ona verilecek talimat tek sayfa olmalı: hangi kablo nereye, hangi ışık ne anlama geliyor, kim aranacak. Bu sayfa hazır değilse ZTP saha ziyaretine döner.
Doğrulama adımı
Cihaz bağlandıktan sonra merkezden üç kontrol: kontrol düzlemi bağlantısı kurulu mu, her iki WAN da yukarıda mı, yedek hat üzerinden test tüneli kuruluyor mu. Üçüncüsü en çok atlanandır — yedek hattı ilk kez gerçek kesintide denemek, yedek hattın olmaması demektir.